အယုဒ္ဓယ

ချောင်ဖရာယာ၊ လော့ဘူရီနှင့် ပါဆက် မြစ်သုံးသွယ် ဆုံရာတွင် တည်ရှိသော အယုဒ္ဓယကို ယိုးဒယားဘုရင့်နိုင်ငံ၏ ဒုတိယမြို့တော်အဖြစ် 1350 ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ကျွန်းပေါ်တည်နေရာသည် မဟာဗျူဟာကျပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရေပြင်များက ပင်လယ်ကူး စစ်သင်္ဘောများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ကာ ရေကြီးမှုမှလည်း ကာကွယ်ပေးသဖြင့် မြို့သည် သံတမန်ရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေး၏ ကမ္ဘာ့ဗဟိုချက်အဖြစ် ထွန်းကားခဲ့သည်။

ရာစုနှစ်လေးခုကျော် အယုဒ္ဓယသည် တရုတ်၊ ဂျပန်၊ အိန္ဒိယ၊ ပါရှား၊ ပေါ်တူဂီ၊ ပြင်သစ်နှင့် နယ်သာလန်တို့မှ ကုန်သည်များနှင့် သံတမန်များကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ပေါ်တူဂီ၊ ဂျပန်၊ တရုတ်နှင့် မွတ်စလင် နိုင်ငံခြားအသိုင်းအဝိုင်းများသည် မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ယနေ့တိုင် ကျန်ရှိနေသော မြို့၏ ဗိသုကာ၊ အစားအစာနှင့် လက်မှုဓလေ့များတွင် ၎င်းတို့၏ ခြေရာများကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

1767 ခုနှစ်တွင် မြန်မာတပ်မတော်က မြို့တော်ကို မြေလှန်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော မြင့်မားသည့် ပရန်စေတီများ၊ ခမ်းနားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းတိုက်များနှင့် ညောင်ပင်အမြစ်များကြား ရစ်ပတ်နေသော ဗုဒ္ဓဆင်းတုခေါင်းတို့သည် 1991 ခုနှစ်တွင် ယူနက်စကို ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ် အဆင့်အတန်းကို ရရှိခဲ့ပြီး အရှေ့တောင်အာရှ၏ အရေးအပါဆုံး ရှေးဟောင်းသုတေသနနေရာများထဲမှ တစ်ခု၏ 289 ဟက်တာကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းထားသည်။