ဤနေ့၏ အဓိပ္ပာယ်
မတ်လ 17 ရက်သည် အမျိုးသား မွေထိုင်းနေ့ဖြစ်ပြီး မြို့ကျဆုံးပြီးနောက် မြန်မာပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းခံရသော အယုဒ္ဓယ လက်ဝှေ့သမား နိုင်ခနုံတွမ်နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ လက်ဆင့်ကမ်းလာသော ဇာတ်လမ်းအရ သူသည် သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားသော နန်းတော်ရှေ့တွင် မြန်မာလက်ဝှေ့သမားများကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ထိုအတွက် လွတ်မြောက်ခွင့် ရခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
ဇာတ်လမ်းနောက်ကွယ်ရှိ သမိုင်းမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနေ့ကြောင့် အခမ်းအနားကို ဘန်ကောက်တွင်မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာတွင် ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။ အယုဒ္ဓယသည် ထိုလက်ဝှေ့သမား၏ မြို့ ဖြစ်သည်။
ဝိုင်ခရူ ရမ်မွေ
ပွဲမစမီ လက်ဝှေ့သမားသည် ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ပြီး ဒူးထောက်ကာ သုံးကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ကသည်။ ဝိုင်ခရူသည် ဆရာကို ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တွင်လိုက်သော ရမ်မွေမှာ လက်ဝှေ့သမား၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်ကာ စခန်းနှစ်ခုသည် တူညီစွာ မကကြပါ။ ၎င်းသည် ယှဉ်ပြိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ ထင်ရှားသော ထုံးတမ်းစဉ်လာ တစ်ခုဖြစ်သည့် ဤအားကစား၏ အပိုင်း ဖြစ်သည်။
မတ်လ အခမ်းအနားတွင် ရာနှင့်ချီသော လက်ဝှေ့သမားများက ပွင့်လင်းရာနေရာ၊ အုတ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အတူတကွ ကပြကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မီးချောင်းအောက်ရှိ လက်ဝှေ့ကွင်းထဲတွင် မြင်ရလေ့ရှိသော အရာကို အပျက်အစီးနောက်ခံရှိ လူထုထုံးတမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။
ပွဲသို့ ရောက်ရှိခြင်း
အခမ်းအနားကို ကြည့်ရှုခွင့် ရှိပြီး လက်ဝှေ့သမားများသည် ကင်မရာများနှင့် ယဉ်ပါးနေကြသော်လည်း ၎င်းသည် ပြပွဲမဟုတ်ဘဲ ထုံးတမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်- ကပြရာနေရာထဲ မဝင်ပါနှင့်၊ ဒူးထောက်နေသူ မည်သူ့ထံမဆို ခြေထောက် မဦးပါနှင့်။ ထိုင်းဘုရားကျောင်းတိုင်းတွင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို မြင့်မြင့်၊ ခြေကို နိမ့်နိမ့် ထားပါ။
မတ်လသည် ခြောက်သွေ့ပူပြင်းပြီး နံနက်အလယ်ပိုင်းတွင် ကြမ်းပြင်မှာ အရိပ်မရှိသော အုတ်ပြင် ဖြစ်နေမည်။ စောစောလာပြီး ရေယူဆောင်ပါ။
