ລາວ: ແມ່ນ້ຳເອງ ຕາກແຫ້ງ ແລະ ຂົ້ວ
ໄຄແຜ່ນ ເຮັດຈາກໄຄນ້ຳຈືດທີ່ເກັບຈາກແມ່ນ້ຳຂອງ, ລ້າງ, ອັດໃຫ້ແປກັບໝາກງາ ແລະ ຜັກທຽມ, ຕາກແດດ ແລ້ວຂົ້ວຈົນກອບ. ກິນກັບແຈ່ວບອງ ເຊິ່ງເປັນແຈ່ວໝາກເຜັດໃສ່ໜັງຄວາຍແຫ້ງ, ແລະ ມີລົດຊາດຂອງແມ່ນ້ຳທີ່ມັນມາຈາກຢ່າງແທ້ຈິງ.
ມັນຍັງເປັນອາຫານຕາມລະດູການ ໃນແບບທີ່ອາຫານສ່ວນຫຼາຍໃນເມນູບໍ່ເປັນ. ໄຄຖືກເກັບໃນເວລານ້ຳລົດ ແລະ ໃສ, ນີ້ຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ໄຄແຜ່ນດີໆ ມີໃນເດືອນທີ່ອາກາດເຢັນ ແລະ ຊ່ວງອື່ນຂອງປີ ຈະໄດ້ແບບທີ່ໜາກວ່າ ແລະ ບໍ່ໜ້າສົນໃຈເທົ່າ.
ໄທ: ເຝີທີ່ວັດປະລິມານຕາມເຮືອ
ເຝີເຮືອຂອງອະຍຸທະຍາເຄີຍຂາຍຕາມຄອງ ໃນຖ້ວຍນ້ອຍພໍທີ່ຈະສົ່ງລະຫວ່າງເຮືອທີ່ກຳລັງແລ່ນ ກັບຝັ່ງໄດ້ໂດຍບໍ່ຫົກ. ຂະໜາດຍັງຄົງຢູ່ ເຖິງວ່າເຮືອສ່ວນຫຼາຍຈະຫາຍໄປແລ້ວ: ໜຶ່ງຖ້ວຍຍັງເປັນພຽງບໍ່ເທົ່າໃດຄຳ, ແລະ ການກິນແບບເຕັມທີ່ແມ່ນສີ່ຫ້າຖ້ວຍຊ້ອນກັນຢູ່ຂ້າງທ່ານ.
ນ້ຳແກງສີເຂັ້ມດ້ວຍເລືອດ ແລະ ເຄື່ອງເທດ, ແລະ ການນັບຖ້ວຍເປົ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງອາຫານ ບໍ່ແມ່ນກົນລະຍຸດການຕະຫຼາດ. ຮ້ານເທິງເກາະຍັງຮັກສາແບບນີ້ໄວ້; ຮ້ານຕາມທາງຫຼວງບໍ່ຄ່ອຍມີ.
ຫວຽດນາມ ແລະ ກຳປູເຈຍ: ລາຊະສຳນັກ ແລະ ຊົນນະບົດ
ເວ້ປຸງອາຫານຖວາຍຈັກກະພັດ ແລະ ບໍ່ເຄີຍຢຸດ. ອາຫານຂອງເວ້ນ້ອຍ, ຫຼາຍຢ່າງ ແລະ ພິຖີພິຖັນ: ບັ໋ນຂວາຍ, ເກີມເຫ໋ນ ທີ່ໃຊ້ຫອຍກາບໂຕບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າເລັບມື, ໂຕະອາຫານສິບຢ່າງ ແທນທີ່ຈະເປັນຈານໃຫຍ່ຈານດຽວ. ຄວາມຍັບຍັ້ງນີ້ເປັນແບບລາຊະວັງ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຖ່ອມຕົວ.
ກຳປູເຈຍໄປອີກທາງໜຶ່ງ. ປະຮົກ ຫຼື ປາແດກຂະເໝນ ເປັນລົດຊາດພື້ນຖານຂອງອາຫານຂະເໝນຫຼາຍຢ່າງ, ແລະ ລະດູໝັກປາແດກກໍຕາມລະດູປາຂຶ້ນຈາກໂຕນເລສາບ. ການຮຽນຮູ້ທີ່ຈະມັກມັນ ເປັນທາງລັດທີ່ສຸດສູ່ອາຫານຂອງແມ່ນ້ຳຕອນລຸ່ມ.
