ທັກສະຄືຄົນ ບໍ່ແມ່ນວັດຖຸ
ມັນງ່າຍທີ່ຈະເບິ່ງຜືນຜ້າທໍ ຫຼື ທັບຫຼັງແກະສະຫຼັກ ວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຫຼົງເຫຼືອມາຈາກອານາຈັກທີ່ສູນຫາຍໄປແລ້ວ. ແຕ່ທີ່ຖືກຕ້ອງກວ່າຄື ມີຄົນໄດ້ຮັບການສອນ ແລະ ສອນຕໍ່ໃຫ້ອີກຄົນ, ເປັນສາຍທີ່ບໍ່ເຄີຍຂາດ ເຊິ່ງບັງເອີນມີອາຍຸເກົ່າແກ່ກວ່າອາຄານທີ່ມັນປະດັບ.
ສາຍນັ້ນຄືສ່ວນທີ່ເປາະບາງ. ເຕັກນິກບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປເມື່ອພິພິທະພັນປິດ; ມັນຫາຍໄປເມື່ອຄົນສຸດທ້າຍທີ່ໄດ້ຮຽນມາ ບໍ່ມີໃຜໃຫ້ສອນຕໍ່.
ຜ້າໄໝ, ຜ້າຍົກ ແລະ ຄະນິດສາດຂອງຫູກ
ການທໍຜ້າຈົກ ແລະ ຂິດຂອງລາວ ແລະ ອີສານ ບັນທຶກລວດລາຍໄວ້ໃນການຕັ້ງຫູກ ບໍ່ແມ່ນໃນແບບແຕ້ມ. ຊ່າງທໍຈື່ໂຄງສ້າງໄວ້ໃນຄວາມຊົງຈຳ ແລະ ຖ່າຍທອດອອກມາເປັນເສັ້ນດ້າຍ, ນີ້ຈຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ລວດລາຍໜຶ່ງອາດມີສະເພາະໃນໝູ່ບ້ານດຽວ ແລະ ອາດສູນຫາຍພາຍໃນຄົນລຸ້ນດຽວ ຖ້າບໍ່ໄດ້ຖືກສືບທອດ.
ແຮງກົດດັນທາງການຄ້າໄປໃນທິດທາງກົງກັນຂ້າມ. ລວດລາຍທີ່ງ່າຍລົງທໍໄດ້ໄວກວ່າ ແລະ ຂາຍໄດ້ໃນລາຄາດຽວກັນ ໃຫ້ນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ບໍ່ຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງ, ແລະ ຄະນິດສາດແບບນັ້ນເອງ ທີ່ຄ່ອຍໆກັດກ່ອນງານທີ່ຍາກ.
ເງິນຕ້ອງມາຈາກໃສ
ຫັດຖະກຳຢູ່ລອດໄດ້ ບ່ອນທີ່ມັນລ້ຽງຊີບໄດ້. ນັ້ນໝາຍເຖິງຜູ້ຊື້ທີ່ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງແບບທີ່ຍາກ ແລະ ແບບທີ່ງ່າຍ ແລະ ຍອມຈ່າຍສ່ວນຕ່າງນັ້ນ, ເຊິ່ງສ່ວນຫຼາຍເປັນເລື່ອງຂອງການໄດ້ຮັບການບອກວ່າຄວນສັງເກດຫຍັງ.
ມັນເປັນຂໍ້ສະຫຼຸບທີ່ໂຣແມນຕິກໜ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ມີປະໂຫຍດທີ່ສຸດ: ວິທີຮັກສາຫັດຖະກຳໃຫ້ມີຊີວິດ ຄືການເຮັດໃຫ້ງານທີ່ໃຊ້ຝີມື ມີຄຸນຄ່າຕໍ່ຜູ້ເຮັດຫຼາຍກວ່າທາງລັດ.
