ជំនាញគឺជាមនុស្ស មិនមែនជាវត្ថុ
វាងាយស្រួលក្នុងការមើលផ្ទាំងត្បាញ ឬផ្ដែរចម្លាក់មួយ ថាជាអ្វីដែលនៅសេសសល់ពីនគរដែលបាត់បង់។ ប៉ុន្តែត្រឹមត្រូវជាងនេះ គឺត្រូវនិយាយថា មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានបង្រៀន ហើយបានបង្រៀនអ្នកផ្សេងទៀត ក្នុងខ្សែមួយដែលមិនដាច់ ដែលចៃដន្យចាស់ជាងអគារដែលវាតុបតែងទៅទៀត។
ខ្សែនោះហើយជាផ្នែកដែលងាយបាក់បែក។ បច្ចេកទេសមួយមិនបាត់បង់នៅពេលសារមន្ទីរបិទទ្វារទេ វាបាត់បង់នៅពេលមនុស្សចុងក្រោយដែលត្រូវបានបង្រៀនវា គ្មាននរណាត្រូវបង្រៀនបន្ត។
សូត្រ ក្រណាត់ប៉ាក់ និងគណិតវិទ្យានៃកី
ការត្បាញអំបោះទទឹងបន្ថែមរបស់លាវ និងឦសាន កត់ត្រាលំនាំរបស់វានៅក្នុងការរៀបចំកី ជាជាងនៅក្នុងគំនូរ។ អ្នកត្បាញរក្សារចនាសម្ព័ន្ធមួយក្នុងការចងចាំ ហើយអនុវត្តវាជាអំបោះ នោះហើយជាមូលហេតុដែលលំនាំមួយអាចជាលក្ខណៈតំបន់សម្រាប់តែភូមិមួយ និងហេតុអ្វីវាបាត់បង់ក្នុងមួយជំនាន់ បើមិនត្រូវបានបន្តទេ។
សម្ពាធពាណិជ្ជកម្មដើរផ្លូវផ្ទុយ។ លំនាំសាមញ្ញត្បាញបានលឿនជាង ហើយលក់បានតម្លៃដូចគ្នាឱ្យភ្ញៀវដែលមិនអាចបែងចែកបាន ហើយគណិតវិទ្យានោះហើយ ដែលកំពុងស៊ីរិចរិលការងារដ៏លំបាកនេះដោយស្ងាត់ៗ។
ប្រាក់ត្រូវមកពីណា
សិប្បកម្មរស់នៅកន្លែងដែលវាអាចចិញ្ចឹមជីវិតបាន។ នោះមានន័យថា ត្រូវមានអ្នកទិញដែលអាចមើលឃើញភាពខុសគ្នារវាងស្នាដៃពិបាក និងស្នាដៃងាយ ហើយសុខចិត្តបង់ថ្លៃភាពខុសគ្នានោះ ដែលភាគច្រើនគ្រាន់តែត្រូវប្រាប់ពួកគេថាត្រូវមើលអ្វី។
វាជាសេចក្ដីសន្និដ្ឋានដែលមិនសូវមនោសញ្ចេតនាបំផុត ប៉ុន្តែមានប្រយោជន៍បំផុត៖ វិធីរក្សាសិប្បកម្មឱ្យនៅរស់ គឺធ្វើឱ្យស្នាដៃដែលប្រើជំនាញខ្ពស់ មានតម្លៃសម្រាប់អ្នកផលិតច្រើនជាងផ្លូវកាត់។
