ວັນທີ່ງານນີ້ລະນຶກເຖິງ
17 ມີນາ ເປັນວັນມວຍໄທແຫ່ງຊາດ ແລະ ເປັນວັນຂອງນາຍຂະໜົມຕົ້ມ, ນັກມວຍອະຍຸທະຍາ ທີ່ຖືກກວາດຕ້ອນໄປມຽນມາຫຼັງຈາກເສຍເມືອງ. ເລື່ອງເລົ່າທີ່ສືບທອດມາກ່າວວ່າ ລາວເອົາຊະນະນັກມວຍມຽນມາຄົນແລ້ວຄົນເລົ່າ ຕໍ່ໜ້າລາຊະສຳນັກທີ່ຄຸມຂັງລາວ, ແລະ ໄດ້ຮັບອິດສະຫຼະເປັນລາງວັນ.
ບໍ່ວ່າປະຫວັດສາດເບື້ອງຫຼັງເລື່ອງນີ້ຈະເປັນແນວໃດ, ວັນນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ພິທີຈັດຂຶ້ນທີ່ນີ້ ແທນທີ່ຈະເປັນບາງກອກ. ອະຍຸທະຍາຄືເມືອງຂອງນັກມວຍ.
ໄຫວ້ຄູ ລຳມວຍ
ກ່ອນການຊົກ ນັກມວຍຈະຍ່າງປິດເວທີ, ຄຸເຂົ່າ, ກົ້ມກາບສາມເທື່ອ ແລ້ວຈຶ່ງຮ່າຍລຳ. ໄຫວ້ຄູ ເປັນການຂອບໃຈຄູ; ລຳມວຍທີ່ຕາມມາເປັນຂອງນັກມວຍເອງ ແລະ ບໍ່ມີຄ່າຍມວຍໃດເຮັດຄືກັນ. ມັນເປັນສ່ວນຂອງກິລາທີ່ເປັນພິທີກຳຢ່າງແທ້ຈິງ ບໍ່ແມ່ນການແຂ່ງຂັນ.
ໃນພິທີເດືອນມີນາ ນັກມວຍຫຼາຍຮ້ອຍຄົນຮ່າຍລຳພ້ອມກັນ ກາງແຈ້ງ ເທິງພື້ນດິນຈີ່, ປ່ຽນສິ່ງທີ່ປົກກະຕິເຫັນຢູ່ເທິງເວທີມວຍໃຕ້ແສງໄຟນີອອນ ໃຫ້ກາຍເປັນພິທີກຳໝູ່ທ່າມກາງຊາກປາສາດ.
ເມື່ອໄປຮ່ວມງານ
ພິທີເປີດໃຫ້ເຂົ້າຊົມ ແລະ ນັກມວຍກໍຄຸ້ນເຄີຍກັບກ້ອງຖ່າຍຮູບ, ແຕ່ມັນເປັນພິທີກຳ ບໍ່ແມ່ນການສະແດງ: ຢ່າເຂົ້າໄປໃນພື້ນທີ່ສະແດງ ແລະ ຢ່າຫັນຕີນໄປຫາຜູ້ທີ່ກຳລັງຄຸເຂົ່າ. ຫົວສູງ ຕີນຕ່ຳ, ຄືກັບທຸກບ່ອນໃນວັດໄທ.
ເດືອນມີນາອາກາດແຫ້ງ ແລະ ຮ້ອນ, ແລະ ພື້ນດິນຈີ່ບໍ່ມີຮົ່ມໃນຕອນສາຍ. ມາແຕ່ເຊົ້າ ແລະ ເອົານ້ຳມານຳ.
