សិល្បៈរាជវាំងនៅទីវាល
ល្ខោនខោល គឺជារបាំល្ខោនពាក់របាំងមុខរបស់ថៃ ដែលផ្អែកទាំងស្រុងលើរឿងរាមកៀន ដែលជាការនិទានរឿងរាមាយណៈតាមបែបថៃ។ វាជាទម្រង់សិល្បៈរាជវាំង សម្ដែងថ្វាយព្រះមហាក្សត្រ ហើយកាយវិការដែលវាប្រើ នៅតែត្រូវបានបង្រៀនតាមរបៀបដែលធ្លាប់បង្រៀនកាលពីមុន៖ មួយក្បាច់ម្ដងៗ អស់ជាច្រើនឆ្នាំ មុនពេលអ្នករាំម្នាក់ត្រូវបានប្រគល់របាំងមុខ។
យូណេស្កូបានចុះបញ្ជីវាក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីនៅឆ្នាំ 2018។ អ្វីដែលការទទួលស្គាល់នេះផ្ដល់តម្លៃ មិនមែនជាវត្ថុតាំងក្នុងសារមន្ទីរទេ។ សាលានៅតែបណ្ដុះបណ្ដាល ក្រុមសម្ដែងនៅតែដើរសម្ដែង ហើយទស្សនិកជននៅតែដឹងថាតួអង្គណាជិតនឹងចាញ់។
ហេតុអ្វីអយុធ្យា
អយុធ្យាជាកន្លែងដែលទម្រង់សិល្បៈនេះជាផ្នែកមួយនៃការសម្ដែងរបស់រាជវាំងអស់រយៈពេលបួនសតវត្ស ហើយពិព័រណ៍បេតិកភណ្ឌខែធ្នូ នាំវាត្រឡប់មកឧទ្យានប្រវត្តិសាស្ត្រវិញ ជាជាងក្នុងរោងល្ខោន។ ឆាកត្រូវបានដំឡើងទល់នឹងជញ្ជាំងឥដ្ឋ ពន្លឺត្រូវបានតម្រង់ទៅលើប្រាង្គនៅពីក្រោយអ្នករាំ ហើយទំហំនៃប្រាសាទបាក់បែកក្លាយជាការរចនាឆាក។
វត្តកុដិដាវ ស្ថិតនៅខាងកើតកោះ ស្ងាត់ជាងប្រាសាទនៅលើផ្លូវទេសចរណ៍ ដែលធ្វើឱ្យវាជាកន្លែងល្អមួយក្នុងការមើលការសម្ដែង ដោយគ្មានហ្វូងមនុស្សបីជួរនៅពីមុខអ្នក។
ការទស្សនា
សម្លៀកបំពាក់ជាអ្វីដំបូងដែលអ្នកកត់សម្គាល់ ហើយកាយវិការជាអ្វីដែលគួរមើលពិតប្រាកដ។ មុខពណ៌បៃតងមានន័យថាព្រះរាម ពណ៌សមានន័យថាហនុមាន ហើយយក្សបង្ហាញឋានៈរបស់ខ្លួនតាមរាងមកុដ។ ការដឹងត្រឹមប៉ុណ្ណឹង ប្រែក្លាយទស្សនីយភាពមួយទៅជារឿងដែលអ្នកអាចតាមដានបាន។
ការសម្ដែងពេលល្ងាចមានអាកាសធាតុត្រជាក់ ការហាត់សមពេលថ្ងៃនៅក្នុងបរិវេណ អាចមើលដោយឥតគិតថ្លៃ ហើយជារឿយៗថតរូបបានល្អជាង។ កាលបរិច្ឆេទប្រែប្រួលតាមពិព័រណ៍រៀងរាល់ឆ្នាំ ដូច្នេះសូមបញ្ជាក់នៅក្នុងស្រុក មុនពេលកក់ដំណើរ។
